جستجو
رویداد ایران > رویداد > فرهنگی > (عکس) محققان چهره یک زن نئاندرتال زاگرسی ۷۵ هزار ساله را بازسازی کردند

(عکس) محققان چهره یک زن نئاندرتال زاگرسی ۷۵ هزار ساله را بازسازی کردند

تیمی از باستان‌شناسان بریتانیایی توانسته‌اند با استفاده از جمجمه به دست آمده از یک نئاندرتال ماقبل تاریخ، چهره احتمالی او را بازسازی کنند.

بقایای استخوانی این زن نئاندرتال چهل و چند ساله که اصطلاحا «شانیدر زی» (Shanider Z) نام گرفته است، در سال ۲۰۱۸ در غاری در کوه‌های زاگرس عراق کشف شده بود.

اولین حفاری‌ها در سال ۱۹۶۰ در این نقطه انجام گرفته بود و باستان‌شناسان در آن زمان بقایای تعدادی نئاندرتال را به دست آورده بودند. با این حال اما حدود پنج دهه طول کشید تا تیمی از دانشگاه‌های کمبریج و لیورپول، پس از رفع موانع عمدتا سیاسی، بتوانند به محل کوه‌های زاگرس در شمال عراق بازگردند و بقایای شانیدر زی را در همان محل کشف کنند.

جمجمه «شانیدار زی»، که تصور می‌شود بهترین کشف از نئاندرتال‌ها در این قرن است، تا حدی له شده که محققان احتمال می‌دهند این اتفاق در اثر ریزش سنگ نسبتاً بلافاصله پس از مرگ او رخ داده باشد.

قد این نئاندرتال باستانی حدود ۱.۵ متر تخمین زده شده و تجزیه و تحلیل استخوان‌های او نشان می‌داد که در میانه دهه چهارم زندگی درگذشته است. پروفسور گریم بارکر، از مؤسسه تحقیقات باستان‌شناسی مک‌دونالد کمبریج که کاوش در غار شانیدر را رهبری کرده است، گفت: «هیچوقت انتظار نداشتم که نئاندرتال‌های بیشتری را در این غار کشف کنیم».

وی اضافه کرد: «ما در اصل می‌خواستیم به منظور یافتن پاسخ برای چرایی مرگ نئاندرتال‌ها، تاریخ تدفین‌های قدیمی را بررسی کنیم».

شانیدر زی پنجمین بقایای جسدی است که درست زیر یک صخره در مرکز غار مدفون شده است. باستان‌شناسان بر این باورند که از این سنگ به عنوان یک علامت استفاده شده است تا نئاندرتال‌های دوره‌گرد برای دفن مردگان خود به همان نقطه بازگردند.

دکتر پومروی گفت که این کار مانند درست کردن یک «پازل سه‌بعدی با ریسک بالا» بوده است، به خصوص که قطعات بسیار نرم بودند و «از نظر قوام به بیسکویت غوطه‌ور در چای شباهت داشتند».

جمجمه بازسازی شده سپس به زیر دست هنرمندان دوقلو آدری و آلفونس کنیس در هلند رفت تا آنها با اضافه کردن سه‌بعدی لایه‌هایی از ماهیچه و پوست، چهره نئاندرتال را از نو بازسازی کنند.

خانم پومروی گفت که جمجمه‌های نئاندرتال‌ها با جمجمه‌های انسان بسیار متفاوت به نظر می‌رسند و از روی ظاهر «با برآمدگی‌های بزرگ بالای ابرو و فاقد چانه» قابل شناسایی هستند. با این حال به اعتقاد او بازسازی چهره نشان می‌دهد «این تفاوت‌ها در زندگی واقعی چندان فاحش نبوده‌‌اند».

 دکتر پومروی با اشاره به آمیختگی نژادی بین نئاندرتال‌ها و انسان‌ها می‌گوید: «این آمیختگی تا حدی است که تقریباً همه افراد زنده امروز هنوز دی‌ان‌ای نئاندرتال‌ها را در بدن خود دارند.»

منبع:یورونیوز

منبع: faradeed-187097

برچسب ها
نسخه اصل مطلب