با ۸ غول جهان هستی آشنا شوید
آیا میدانید چند زمین میتواند در کیهان جای بگیرد؟ به گفته ناسا، جهانِ قابل مشاهده تقریباً ۹۴ میلیارد سال نوری قطر دارد. در حالی که قطر زمین فقط در حدود ۱.۳۵ در ۱۰ به توان منفی ۹ سال نوری معادل ۱۲۷۵۶ کیلومتر است. این یعنی تعداد زیادی زمین، حتی اگر فاصله زیادی از هم داشته باشند. تنها در کهکشان ما ممکن است حدود ۱۰۰ میلیارد سیاره وجود داشته باشد.
همچنین توجه به این نکته مهم است که ما نمیتوانیم کل جهان را ببینیم و شعاع جهان قابل مشاهده حدود ۴۶.۵ میلیارد سال نوری تخمین زده میشود. این بدون در نظر گرفتن این است که حتی ممکن است جهان قابل مشاهده برای ما بخشی از یک چند جهانی بزرگتر باشد، اگرچه این هنوز نظری است و به طور قطعی ثابت نشده است.
یک سال در بزرگترین سیاره شناخته شده در جهان قابل مشاهده برابر با نزدیک به ۲۰۰۰ سال زمینی است.
جرم بزرگترین سیاهچاله ۶۶ میلیارد برابر خورشید است.
بزرگترین جرم در جهان به قدری وسیع است که ۱۰ میلیارد سال طول میکشد تا نور از آن عبور کند.
اندازه و وسعت واقعی جهان، موضوع همیشگی تحقیقات علمی است. با این حال، برای اینکه ایدهای از مقیاس وسیع آن به شما بدهیم، برخی از بزرگترین اجرام در فضا را شناسایی کردهایم که در اینجا به ترتیب از کوچکترین به بزرگترین فهرست شدهاند.
۷. بزرگترین ستاره: UY Scuti
بیش از یک میلیون زمین درون خورشید خودمان جای میگیرد، اما ستاره UY Scuti که بزرگترین ستاره در جهان ماست، آنقدر بزرگ است که میتواند پنج میلیارد ستاره با حجمی برابر با خورشید ما را در خود جای دهد.
گفتنی است که اگر ستاره UY Scuti به جای خورشید در مرکز منظومه شمسی ما بود، فتوسفر یا پوسته بیرونی آن از مدار مشتری نیز گذر میکرد.
این ابرغول، ۹۵۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و اولین بار در سال ۱۸۶۰ توسط گروهی از ستارهشناسان رصدخانه بُن در آلمان گزارش شد. در کمال تعجب، با گذشت ۱۶۰ سال از کشف آن، هنوز ستارهشناسان با ستاره بزرگتری از آن برخورد نکردهاند.
ستاره UY Scuti به عنوان یک ستاره متغیر طبقهبندی میشود، زیرا هر ۷۴۰ روز نوساناتی در روشنایی خود دارد.
دانشمندان حدس میزنند که این ستاره در حال حاضر در مرحلهای است که سوخت هیدروژن موجود در هسته خود را تخلیه کرده و به یک ابرغول سرخ تبدیل شده است. این بدان معنی است که احتمالاً در راه رسیدن به یک سرنوشت دراماتیک، یعنی یک انفجار ابرنواختری است که پایان سفر ستارهای آن را نشان خواهد داد.
با این حال، زمان دقیق انفجار UY Scuti مشخص نیست.
۵. بزرگترین کهکشان: IC ۱۱۰۱
کهکشان به مجموعهای از منظومههای خورشیدی متعدد گفته میشود. برخی گزارشها نشان میدهد که جهان ما از حدود دو تریلیون(۲۰۰۰ میلیارد) کهکشان تشکیل شده است.
این اجرام آسمانی عظیم درون خود حاوی میلیاردها ستاره و سایر اجرام آسمانی هستند. به عنوان مثال تخمین زده میشود که کهکشان راه شیری، کهکشانی که زمین و منظومه شمسی ما را در خود جای داده است، دارای ۱۰۰ میلیارد ستاره و نزدیک به ۱۰۰ میلیون سیاهچاله باشد.
با این حال، از نظر مقیاس و اندازه حتی نزدیک به IC ۱۱۰۱ هم که بزرگترین کهکشان جهان است، نیست. کهکشان IC ۱۱۰۱ حدود ۵۰ برابر بزرگتر و ۲۰۰۰ بار سنگینتر از کهکشان راه شیری است.
اخترشناسان بر این باورند که این مکان دارای ۱۰۰ تریلیون ستاره خیره کننده است که در وسعت شش میلیون سال نوری قرار دارند. در مقابل، کهکشان راه شیری تنها حدود ۱۰۰ هزار سال نوری قطر دارد.
برخی از کارشناسان معتقدند که کهکشان IC ۱۰۰۱ ممکن است در نتیجهی برخورد و همجوشی بسیاری از کهکشانها در مقیاس کهکشان راه شیری به وجود آمده باشد.
۳. بزرگترین مهد تولد ستارگان: سحابی رتیل
سحابیها ابرهای غول پیکری از گاز و غبار در فضا هستند که در آنها ستارگان جدید در اثر گرانش، تغییرات دما و فشار و همجوشی هستهای شکل میگیرند. به گفته ناسا، سحابی رتیل(Tarantula Nebula) که «۳۰ دورادوس»(۳۰ Doradus) نیز نامیده میشود، بزرگترین و درخشانترین سحابی شناخته شده است.
این منطقه ۱۸۰۰ سال نوری در فضا وسعت دارد و حدود ۱۷۰ هزار سال نوری از زمین فاصله دارد.
این سحابی اولین بار در اوایل دهه ۱۷۵۰ توسط یک ستارهشناس فرانسوی به نام نیکولا لوئیز دو لاکائل کشف شد. با این حال، تلسکوپهای آن زمان به اندازه کافی برای شناسایی ستارگان و دیگر ساختارهای درون این سحابی پیشرفته نبودند.
بیش از ۲۰۰ سال بعد، زمانی که اخترشناسان تصاویر با وضوح بالایی از آن ثبت کردند، متوجه اندازه عظیم آن شدند.
نزدیکترین سحابی به زمین مجموعه ابر Rho Ophiuchi است که تنها ۳۹۰ سال نوری از زمین فاصله دارد. همچنین در نزدیکی ما سحابی شکارچی قرار دارد که با نام مسیه ۴۲ یا M۴۲ نیز شناخته میشود و در فاصله ۱۳۵۰ سال نوری از ما قرار دارد. ستارهشناسان معتقدند سحابی رتیل ۱۰۰ برابر بزرگتر از M۴۲ است.
۱. پادشاه بزرگان: دیوار بزرگ هرکول-کرونا بوریلیس
دیوار بزرگ هرکول-کرونا بوریلیس با طولی بین ۶ تا ۱۸ میلیارد سال نوری، بزرگترین جرم در جهان قابل مشاهده در نظر گرفته میشود که در واقع یک «رشته کهکشانی» شامل یک خوشه وسیع از کهکشانهاست که توسط نیروی گرانش به هم متصل شدهاند.
این ساختار، بزرگترین و پرجرمترین ساختار شناخته شده در گیتی است. اندازه این ابرخوشه کهکشانی به قدری وسیع است که عبور نور از کل طول آن حدود ۱۰ میلیارد سال طول میکشد.
این موجود عظیم در سال ۲۰۱۳ در طول نقشهبرداری از انفجارهای پرتو گاما(GRBs) که پرانرژیترین شکل نور است، کشف شد. انفجارهای پرتو گاما صدها برابر درخشانتر از یک ابرنواختر معمولی میدرخشند و با نقاط انتهایی ستارگان پرجرم مرتبط هستند.
ستارهشناسان ۲۸۳ انفجار پرتو گاما را قبل از تایید وجود دیوار بزرگ هرکول-کرونا بوریلیس(HCB) مورد مطالعه قرار دادند.
جالبتر اینکه این موجود کیهانی عظیم، درک ما از جهان و مقیاس آن را نیز به چالش میکشد. به عنوان مثال ممکن است میلیونها کهکشان و میلیاردها سیاره در ابرخوشه HCB وجود داشته باشد که هنوز در انتظار کشف هستند.
همچنین ما هنوز به طور کامل درک نکردهایم که چگونه گرانش و نیروهای هستهای، چنین موجودات عظیمی را شکل میدهند و آنها را دست نخورده در فضا نگه میدارند.
منبع: ایسنا
منبع: faradeed-162687