از قُرب دوست تا حریم والی ملک ولایت در حوالی فرهنگ عاشورا

به گزارش روابط عمومی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان سمنان، ابوالفضل صادقی نژاد معاون امور فرهنگی و رسانه ای اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان سمنان در مقاله ای به تبیین اهمیت فرهنگ عاشورا و توالی عجیب آن با قربان و غدیر پرداخت.
در این مقاله می خوانیم: این توالی عجیب در  قربان و غدیر و عاشورا، بارها سپاه اشک را به جولانگاه چشم‌هایم دعوت کرده و متحیر مانده‌ام از اسماعیلی که باید بمیرد ولی زنده می‌ماند و آیین این ادب از شاهراه غدیر به حکم الهی، دستان مردی از مردستان ایمان را بالا می برد و به صوتی جلی، نام علی بر جهاز اشتران عرب به زبان زبانزد مولای مهر، می‌نشیند که « هر که را باشم منش مولا و دوست، ابن عم من علی مولای اوست»
و از همین شاخصه ادب و ایمان پسری بر عالم هبه می‌گردد که در کانون مهر زهرا (س) به عشق، تادیب الهی می‌شود تا در سال 61 هجری بر گودال رفیع قتلگاه، آیت قرآن زمزمه کند تا نانجیبان را به هدایت وادارد و به ظاهر پرپر شود تا شمیم او بعد از 1380 سال همچنان روح‌افزا و روح‌پرور بر جان شیعه، عطر بهشت زند.
قربان شرط قرب و غدیر رایت ولایت و عاشورا تسبیح عنایت الهی بوده و ما در فرهنگ گسترده و آیین عنایت این همه را از سرچشمه حُسن الهی می‌دانیم که در قربان، خویش را به تیغ ادب به آداب مهر، مودب می‌کنیم و خون ناپاک زشتی‌ها را می‌شوییم تا در چشمه غدیر به لوای عشق از ولایت، سیرآب شویم و در پی، وارد محرم گردیم که موعد ناله بر کاستی‌های خودمان است که چرا در چراغ تابان حسین، نور مطلق نستانده‌ایم و در درون منفعل خویش، مانده‌ایم.
فرهنگ حسینی، اندیشه ولایی، باور شیعی در پیروی از نور اباعبدالله (ع) و اندیشه در تفکر و تصور یاران عاشورا، می‌تواند کهنه کتاب همیشه تازه و با طراوت شیعه باشد که هر سال در جلوه‌ای نورانی ظاهر می‌شود و قصه‌های آن، غصه‌های ما را می‌شوید تا بدانیم اگر تمام خود را به خدا بدهیم؛ خدا نیز تمام ما را ضمانت خواهد کرد که حسین، برجسته‌ترین شاخصه از فرهنگ تعالی انسانیت به باور متعالی عشق است که هر سال نوحه بر او، طراوتی بر قلب شیعه می‌زند که با یاد او می‌توان خدا را به اقبالکده‌ی مهر به رویت نشست.
فرهنگ را در تمام زمینه‌ها متاثر از فرهنگ شهادت و ایثار به امامت سیدالشهدا دیده‌ام و چه بسیار مضراب نواخته‌ام که صدای مظلومیت را در نگاه عباس بر فرات، ترسیم کنم و چه شب‌ها در دیدگانم، تصویری از حنجر و خنجر کشیده‌ام تا باور کنم که حسین در معامله با خدا از هیچ آینه‌ای در نثار نور بر قبیله کور، مضایقه نکرد و اصغر را به سه شعبه دید و خون حلقش را به آسمان پاشید که در آیین ادب حتی قطره‌ای از خون را در زمین نگذارد که تمامت خود را باید به خدا می‌داد.
فرهنگ عاشورا از گذرگاه غدیرِ ولایت و به تصویر قربان، همان ایده‌آل مدینه فاضله است که می‌تواند در تنگ و تاریک دنیا، دست‌هامان را به نیکی بگیرد و تا سرمنزل عشق رهنمون شود.
امسال،  فریاد کرونا، دل شیعه را می‌آزارد ولی ما از قبیله نور، جز جلوه‌های رحمانی عاشورا، نمی‌شناسیم و باور داریم که باز هم طوق و علم عشق در فراز خواهد بود، محرم را دریابیم تا دُرّ یابیم پس با رعایت تمام اصول تندرستی در چشمه عرفه، ظاهر می‌شویم و به مهر ابراهیم، با اسماعیل به وعده‌گاه غدیر می‌آییم و در چشمه غدیر، به طهارت ولایت، غسل عاشقی می‌کنیم و آنگاه در فرصتی ارزشمند، جهان را به فرهنگ ساختاری عاشورا برای رهایی از قیود ظلمت و در آمدن به چشمه‌سار حقیقت، دعوت می‌نماییم.
امسال در تمام لحظه‌ها در اندیشه‌ی فرهنگی اصیل با رویکردی نوین در سوگواری خواهیم بود به نوعی که با همراهی اهالی نخبه، تلاش می‌کنیم در هر خانه‌ای به تجمیع دل‌های سوخته، حسینیه‌ای از عشق به اباعبدالله علیه السلام بنا کنیم و آرام بسوزیم تا جاودان بمانیم که طراوت فرهنگ ایرانی، بی هیچ کم و کاست، ریشه در قصه‌ی عشق به اهل بیت علیهم‌السلام به پرچمداری حسین (ع) دارد.