اولین قهوهخانههای تهران؛ از قهوهخونه «قنبر» تا قهوهخونه جیببرها(تصاویر)
در مهر ۱۳۳۳ درست یک سال پس از کودتای ۲۸ مرداد و در دوران نخستوزیری سرلشگر فضلالله زاهدی، علی شعبانی یکی از خبرنگاران خوشذوق مجلهی «خواندنیها» گیوههایش را ورکشید و در کوچه پس کوچههای تهران به راه افتاد تا آمار قهوهخانهها را دربیاورد، اینکه قهوهخانهی معروف کجا هستند، هر کدام چه کارکردی دارند و چه کسانی در آنها رفت و آمد میکنند.
به گزارش خبرآنلاین، نتیجهی کار بسیار خواندنی از آب درآمد. او در این بررسی میدانی به قهوهخانههایی عجیب و غریب برخورد... شعبانی البته در ابتدای گزارش خود نگاهی هم به نخستین قهوهخانههای دایرشده در پایتخت انداخت... اینکه چرا اول بسمالله تاکید بر برههی دولت کودتا شد، از جهت توجه به گوشهای از تاریخ اجتماعی یک سال پس از سقوط دولت ملی بود و دیگر هیچ. در ادامه بخشهایی از این گزارش جذاب را به نقل از شمارهی پانزدهم مجلهی خواندنیها به تاریخ ۲۷ مهر ۱۳۳۳ میخوانیم:
قهوهخانه قماربازها
در بعضی قهوهخانهها وسایل بازی از قبیل «دومنه» [دومینو]و «تخته نرد» و احیانا «ورق» دیده میشوند که ظاهرا برای سرگرمی مشتریها گذاشته شده ولی اغلب برای قمار مورد استفاده قرار میگیرند مثلا تخته نرد را ساعتی دو تومان کرایه میدهند و البته از این جریان نیز کلانتری مطلقا روحش بیاطلاع است!
قهوهخانه لالها
خوشمزهتر از همه قهوهخانه «پنجهباشی» (زیر شمسالعماره) است که پاتوق لالها است. هر روز عصر لالها در این قهوهخانه جمع میشوند و با ایما و اشاره با هم درد دل میکنند و گاهی که سر دماغ باشند برای هم قصه میگویند. البته به زبان بیزبانی!
قهوهخانههای متحرک
بعضی قهوههخانهها متحرک هستند یعنی کلیهی مایملک قهوهچی عبارت است از یک سماور حلبی و دو تا قوری بندزده و چند تا استکان لبشکسته که آنها را از این میدان به میدان دیگر حمل میکند و هرجا دید عمله واکرهها جمع هستند فوری بساط خود را په مینماید.
منبع: fararu-789302
