زیبایی از نظر دختران دهه هشتادی؛ از علاقه به کره‌ای‌ها و بلاگر‌ها تا بهترین نسخه‌ی «خودم بودن»

«زیبایی برای تعدادی از دختران دهه هشتادی با عمل زیبایی به‌دست می‌آید و برای بعضی هایشان با میکاپ و استایل و تظاهر به سیگارکشیدن. البته برخی از دختران هم ظاهر خودشان را بدون هیچ آرایش و استایل خاصی نسبتا خوب ارزیابی می‌کردند.»

به گزارش انصاف نیوز، خبرنگاری برای سنجیدن «تصویر بدنیِ» دختران دهه هشتادی با ۷ نفر از آن‌ها در پارک لاله، خیابان و متروی تهران در اسفند ۱۴۰۲ گفتگو کرده‌است.

مریم، متولد ۷۹ ظاهرش را با عبارت «دختر ایرانی معمولی» توصیف می‌کند و در جواب این سوال که چه حسی نسبت به خودش دارد می‌گوید «اصلا خودم را دوست ندارم، چون از معیار‌های و ایده‌آل‌هایی که در ذهنم است دور هستم و هرچقدر هم که تلاش می‌کنم به آن‌ها نمی‌رسم!» از نظر او دختران کره‌ای استاندارد‌های بدنی خوبی دارند.

مریم جواب این سوال که آیا دوست دارد برای زیبایی عمل جراحی انجام بدهد را این‌طور می‌دهد: به عملی که برای لاغرشدن باشد زیاد فکر می‌کنم، اما در حد فکر است و انگار درباره‌اش وسواس پیدا کرده‌ام. او درباره‌ی عمل‌های زیبایی دیگران می‌گوید «اگر قیافه را مصنوعی کند مخالفم.» مریم به گفته‌ی خودش ۵۰ـ ۶۰درصد ظاهرش را با دوستانش مقایسه می‌کند. او جوی، خواننده‌ی کره‌ای گروه رودولوت را در شبکه‌های اجتماعی دنبال می‌کند و دوست دارد شبیه او باشد.

دل آرام، متولد ۸۳ است.

ظاهرت را چطور توصیف می‌کنی؟
نه خیلی بدم نه خیلی خوبم.
چه احساسی نسبت به چهره و بدنت داری؟
احساسم ۵۰-۵۰ است. قیافه‌ام رو حس می‌کنم بد باشه، اما برای اندامم باشگاه رفتم و هزینه کردم.
ممکن است تا ۱۰ سال آینده کدام عمل زیبایی را انجام بدهی؟
ممکن است بینی‌ام را عمل کنم، چون حس می‌کنم شاید بزرگ باشد.
چقدر خودت را از نظر ظاهر با دوستانت و بقیه مقایسه می‌کنی؟
بیشتر از نظر رنگ مو مقایسه می‌کنم.
نظرت درباره‌ی دیگران که عمل زیبایی انجام می‌دهند چیست؟
معمولا بهشان می‌گویم خوشگل شدید. شاید دوست دارند قیافه‌ی جدیدی داشته باشند.
آیا کسی را در اینستاگرام به خاطر زیبایی‌اش دنبال می‌کنی؟
نه، چون ملاک من قیافه نیست.
دوست داری شبیه چه کسی باشی؟
شبیه کسی که هیچ‌وقت از زیبایی خودش خسته نشود!