(ویدئو) کودکان داعشی تجاوز جنسی را بازی میدانند!
فرارو- علی که تنها ۱۲ سال دارد در طول این سالها سختیهایی را تجربه کرده است که هیچ کودکی نباید آنها را تجربه کند. او تا کنون نیمی از عمر خود را در اردوگاهی گذرانده است که اعضای خانوادههای داعش در شمال شرق سوریه در آنجا نگهداری میشوند.
به گزارش فرارو، پنج سال پس از اعلام نابودی این سازمان افراطی، هزاران زن و کودک همچنان اعضای خانوادههای جنگجویان و سایر آوارههایی هستند که از نبردهای درگیری سوریه گریخته اند در مارپیچ خشونت و محرومیت در پشت حصار و برجهای دیده بانی اطراف اردوگاه الهول گرفتار شده اند.
در یک اردوگاه گسترده در نزدیکی مرز عراق، بیش از ۴۰۰۰۰ نفر که بیش از نیمی از آنها کودک هستند، از زندگی بیرون منزوی شده اند. اما در درون، بدبختی، فقر، خشم، جنایت، سلاح و هستههای جهادی وجود دارد.
کودکان دهها ملیت فقط حصار اردوگاه الهول را میشناسند و در ناشناختهای زندگی میکنند، بدون هیچ افقی برای آینده. تعداد کمی از آنها تحصیلات دارند و بسیاری هرگز تلویزیون ندیده اند و فقط رویای خوردن بستنی را در سر میپرورانند و از مادرانشان میپرسند که آیا چادرهای بیرون از کمپ بهتر از چادرهایی است که در آن زندگی میکنند.
در کمپ، مادران در مورد یورشهای نیروهای کُرد برای بردن کودکان بالای ۱۱ سال به مراکز توانبخشی صحبت میکنند، چیزی که یک کارشناس سازمان ملل آن را نقض حقوق بشر میداند، در حالی که مقامات کُرد تایید میکنند که هدف آنها محافظت از کودکان در برابر تخلفات و ایدههای افراطی در اردوگاهی است که داعش هنوز در آن حضور دارد که نمیتوان آن را نادیده گرفت.
در مورد علی، کودک عراقی که هیچگاه لبخند از لبانش پاک نمیشود، تنها چیزی که میخواهد فوتبال بازی کردن با دوستانش است. او با اشاره به افراد مسلحی که گمان میرود متعلق به دولت اسلامی (داعش) باشند، میگوید: آنها در طول شب وارد چادرها میشوند و مردم را میکشند.
یک عضو حقوق بشری در کمپ بدون افشای هویت خود به خبرگزاری فرانسه گفت: زندگی در اینجا زندگی مناسبی برای یک کودک نیست... کودکان اینجا تاوان کاری را میپردازند که مرتکب نشده یا انتخاب نکردهاند.
در یک صبح شلوغ اکتبر، چند زن که داربستهای فلزی را برای سازه چادر حمل میکردند، از بازار عبور کردند. هنگامی که تیم خبرگزاری فرانسه آنها را دید، یکی از آنها انگشت اشاره خود را به سمت آسمان بلند کرد، در ژستی که جهادگران اغلب در اشاره به توحید از آن استفاده میکنند. دختر کوچکی پشت سرش که عبایی مشکی و کفش پلاستیکی بنفش پوشیده بود، هم همین کار را کرد.
در حالی که برخی از حمایت از سازمان افراطی دست کشیده اند، برخی دیگر همچنان از آن و ایدئولوژی افراطی آن حمایت میکنند. ابوخضر عراقی (۲۶ ساله) که از سال ۲۰۱۷ در الهول بوده است، میگوید: آنها هنوز اینجا هستند و در برخی از بخشهای اردوگاه بیشتر از بقیه هستند.
وی افزود: وضعیت اردوگاه تا قبل از سال ۲۰۱۹ خوب و امن بود، اما پس از آمدن مردم از باغوز (جایی که آخرین نبرد بین نیروهای سوریه دموکراتیک و این سازمان در سوریه رخ داد) کمپ به ویرانه تبدیل شد.
یک زن به خبرگزاری فرانسه توضیح داد: کسانی هستند که از این سازمان حمایت میکنند، برخی از آنها افراطگراتر شده اند و برخی دیگر نمیخواهند کاری با آن داشته باشند.
گاهی اوقات زندانیان از درمان با آنچه آنها به عنوان طب غربی یاد میکنند، خودداری میکنند، که منجر به کمبود قابل توجهی در تهیه واکسنهای لازم برای کودکان و شیوع بیماریها شده است که آخرین آن سرخک است.
علاوه بر عدم اعتماد، موانع دیگری نیز مانع از دسترسی به مراقبتهای بهداشتی لازم میشود. در بخش خارجی ها، زنان و کودکان باید از یک ایست بازرسی امنیتی عبور کنند که فرآیند بازرسی دقیقی را انجام میدهد که برخی از افراد میخواهند از آن اجتناب کنند، بنابراین ترجیح میدهند به محل خدمات بهداشتی مراجعه نکنند.
به گفته رئیس مأموریت پزشکان بدون مرز در شمال شرقی سوریه، در حالی که دریافت مجوز برای ارجاع موارد بحرانی به بیمارستانهای خارج از کمپ آسانتر شده است، اما گاهی اوقات برای بیماران با شدت کمتر روزها، هفتهها یا حتی ماهها طول میکشد.
او گفت که موانع دیگر عبارتند از ترس، عدم اعتماد به نفس، محدودیت در رفت و آمد، کمبود امنیت و کمبود خدمات اورژانس در شب.
از زمان اعلام نابودی داعش در سال ۲۰۱۹، اداره خودمختار کردستان از کشورهای مربوطه خواسته است که اتباع خود را از اعضای خانواده این سازمان که در اردوگاههای الهول و روج بازداشت شدهاند، بازگردانند.
با وجود درخواستهای مکرر کردها و هشدار سازمانهای بینالمللی نسبت به شرایط «فاجعهبار» در این دو اردوگاه، اکثر کشورها اصرار دارند که شهروندان خود را پس نگیرند.
کشورهای محدودی از جمله ازبکستان، قزاقستان و کوزوو تعدادی از اعضای خانواده جهادگران را پذیرفته اند.
یک زن روسی، مادر دو فرزند، انگار امیدش را برای بازگشت به کشورش از دست داده است. او میگوید: هیچ جایی برای رفتن وجود ندارد. هیچ راه حلی وجود ندارد.
منبع: fararu-719408
