بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی روز پاسداشت زبان و ادبیات فارسی

با تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی، عنوان «پاسداشت زبان فارسی» به روز بزرگداشت حکیم فردوسی در تقویم رسمی کشور افزوده شده است.

پیش‌تر، روز ۲۵ اردیبهشت تنها به عنوان روز «بزرگداشت حکیم فردوسی» شناخته می‌شد که با تصویب شورایعالی انقلاب فرهنگی، «پاسداشت زبان فارسی» نیز به آن افزوده شد تا ضمن تجلیل از کار سترگ حکیم فردوسی به عنوان احیاگر زبان فارسی، اهمیت این زبان شیرین بیش از پیش مورد توجه و تاکید قرار گیرد.

بر اساس این خبر، با توجه به اهمیت زبان فارسی به عنوان زبان رایج درحوزه فرهنگی وتمدنی ایران زمین وکشورهای همسایه و ضرورت تقویت وگسترش آن، بنیاد سعدی برای نخستین بار پیشنهاد تعیین روز ۲۵ اردیبهشت را به عنوان روز «زبان فارسی» به همراه  طرح اجرایی برای پاسداشت آن در سطح ملی و بین‌المللی به شورای فرهنگ عمومی کشور ارائه داده بود.

۲۵ اردیبهشت به پاس زحماتی که برای فرهنگ و ادب فارسی کشیده، به نام روز بزرگداشت «حکیم ابوالقاسم فردوسی و پاسداشت زبان فارسی» نامگذاری شده است.

همه ساله در این روز یاد این شاعر بزرگ زنده نگه داشته می‌شود. کسی که زبان فارسی را حفظ کرد و همچون میراثی ارزشمند برای آیندگان به جا گذاشت.

زبان فارسی که پیوند دهنده مردمان ایران زمین در طول اعصار بوده، فراز و نشیب‌های بسیاری را از سرگذرانده است. در این میان شاعران ما سهمی مهمی در این تحولات بر عهده داشته‌اند. در واقع شاعران در ادوار مختلف، پاسداران زبان فارسی بوده‌اند.

یکی از نگهبانان ارزشمند زبان فارسی، حکیم ابوالقاسم فردوسی است که اثر درخشان او شاهنامه اهمیتی غیرقابل انکار در حفظ زبان فارسی و هویت ایرانی داشته است.

شاهنامه، اثری حماسی و منظوم مشتمل بر ۶۰ هزار بیت است که داستان‌هایی را از آغاز تاریخ ایران در بردارد و با نگاهی عمیق‌تر باید گفت شاهنامه خزانه واژگان و گنجینه فصاحت زبان فارسی است.

 احیاء زبان فارسی و تاریخ گذشته ایران باستان، مدیون حکیم ابوالقاسم فردوسی است و این مرد بزرگ با درایت، فرهنگ ایران پیش از اسلام را با فرهنگ ایران پس از اسلام پیوند داده و از آیین‌های ایران و اعتقادات ایرانیان، در سرایش شاهنامه بهره برده است.