(تصاویر) سفری رازآلود به عمیق‌ترین گودال زمین

واقعیت آن است که سفر کردن به عمیق‌ترین نقطه شناخته‌شده کره‌زمین که در زیر اقیانوس آرام قرار دارد، بسیار خطرناک است. به همین دلیل است که تاکنون فقط ۳ نفر جرئت آن را پیدا کردند تا سرکی به آن‌جا بکشند و اطلاعاتی از عمیق‌ترین نقطه کره‌زمین را برای همه ما از سفر ۳ تا ۵ ساعته‌شان به‌سوغات بیاورند.

به گزارش خراسان، یکی از دلایل خطرناک بودن چنین کنجکاوی این است که به‌ازای هر ۱۰ متر سفر زیر سطح اقیانوس فشار به میزان یک اتمسفر افزایش می‌یابد؛ بنابراین سفر به «چلنجر دیپ» یا عمیق‌ترین نقطه جهان می‌تواند یک وسیله نقلیه دریایی را تحت فشاری قرار دهد که معادل وزن ۵۰ هواپیمای بزرگ است. در طول تاریخ، تنها سه نفر حدود سه ساعت را صرف کاوش در عمیق‌ترین نقطه شناخته شده بستر دریای سیاره زمین کرده‌اند.

به‌تازگی دانشمندان چینی شروع به حفر حفره‌ای به طول ۱۰هزارمتر در زمین کرده‌اند که عمیق‌ترین حفره‌ای است که تاکنون در این کشور حفر شده‌است. این تیم امیدوار است که با حفاری از طریق ۱۰ لایه سنگ، به صخره‌هایی از دوره کرتاسه دست یابد که قدمت آن به ۱۴۵ میلیون سال می‌رسد.

بر اساس گزارش بلومبرگ، این پروژه که به‌تازگی آغاز شده، می‌تواند برای شناسایی منابع معدنی و همچنین کمک به ارزیابی خطرات زیست‌محیطی مانند زلزله و فوران‌های آتش‌فشانی استفاده شود. به همین بهانه و در پرونده امروز زندگی‌سلام، می‌خواهیم از راز‌های «گودال ماریانا» بگوییم و این‌که در عمیق‌ترین گودال زمین چه خبر است؟ با ما باشید.

از گودال ماریانا چه می‌دانیم؟

با وجود پیشرفت فناوری هنوز نتوانسته‌ایم بسیاری از مسائل اعماق اقیانوس‌ها را رازگشایی کنیم. اگر یک کیلومتر از سطح آب به دل اقیانوس بزنیم، با تاریکی مطلق روبه‌رو می‌شویم؛ نقطه‌ای که چشم، چشم را نمی‌بیند، اما حیات در عمق تاریک اقیانوس‌ها هم جریان دارد. شاید بتوان ادعا کرد که کمبود امکانات اکتشافی، فشار آب در اعماق پایین که معادل با وزن ۵۰ هواپیمای بویینگ است و آبزیان غول‌پیکری که در یک چشم برهم زدن می‌توانند انسان‌ها را ببلعند، از موانع گسترش اکتشافات بشر در عمق دریا‌ها و اقیانوس‌ها هستند.

گودال ماریانا میزبان موجودات یکتای دریایی

دانشمندان تا مدت‌ها تصور می‌کردند که با توجه به فشار فوق‌العاده زیاد و نبود نور، هیچ موجودی نمی‌تواند در عمیق‌ترین گودال زنده بماند، اما کاوش‌ها این عقیده را تغییر دادند. حالا ما می‌دانیم که گودال ماریانا میزبان گونه‌های عجیب و منحصربه‌فردی از حیات است. این موجودات در نبود نور خورشید، از آب‌های پراملاحی استفاده می‌کنند که از مجرا‌های گرمایی خارج می‌شوند.

این مواد پشتیبان حیات از واکنش‌های شیمیایی میان آب دریا و ماگمایی به‌وجود می‌آیند که از کف اقیانوس خارج می‌شوند. در ادامه با چند نمونه از موجوداتی که در گودال ماریانا زندگی می‌کنند، آشنا خواهیم شد.

اختاپوس هشت پای گوش‌دراز - گوش‌های این موجود غول‌پیکر متناسب با نام و جثه‌اش است که هرکدام از آن به ۳۰ سانت می‌رسد؛ چشمان ریز و دهانی چروکیده، هیبت این موجود دریایی را دو برابر می‌کند. هشت‌پای درازگوش به اعماق آب بسیار علاقه‌مند است و در فاصله ۲۹۸۷ تا ۳۹۶۲ متری از سطح دریا شنا می‌کند. این اختاپوس بدن مقاومی دربرابر سرما دارد و به‌راحتی می‌تواند سرمای فیل‌اَفکن قطب را تحمل کند. اختاپوس‌ها، شکار را با دهان منقار مانند خود خُرد می‌کنند، اما این موجود طعمه خود را به راحتی می‌بلعد.

اژد‌ها ماهی - اسم و ظاهر این آبزی باهم بسیار تناسب دارد و یک قاتل تمام عیار در اعماق آب‌های جهان است. اگرچه نام ماهی را یدک می‌کشد، اما فلس ندارد؛ جنس بدنش شبیه به مار است. این ماهی از عمق ۲۱۳ تا ۱۸۲۸ متری شنا می‌کند، بدن این آبزی به معنای واقعی منحصر به فرد است که توانایی تولید نور به رنگ قرمز را دارد. در فَک پایین این موجود یک هالتر یا برآمدگی وجود دارد که سبب گمراهی شکار می‌شود؛ طعمه خوش خیال با تصور این‌که به یک شکار دست‌یافته، گرفتار این غول بی‌شاخ و دُم می‌شود. تصور می‌شود، این ماهی پیش از آن‌که به طعمه خود حمله کند به شکار نور می‌تاباند.

ماهی چشم بشکه‌ای - همان‌طور که نفت به‌عنوان طلای سیاه شناخته می‌شود، نور هم در دنیای تاریک اعماق دریا بسیار ارزشمند است. این آبزی، یک سَر شفاف دارد که درون آن چشمان بشکه‌ای شکل این ماهی قرار دارد که به طور معمول رو به بالا است و به وسیله آن می‌تواند حتی شَبحی از شکار را در تاریکی مطلق اقیانوس ببیند. این آبزی تا سال ۱۹۳۹ ناشناخته بود؛ زمانی که از محل زندگی خود به فاصله ۷۶۲ متری بیرون آمده بود، توسط انسان‌ها شکار شد. اطلاع زیادی از ویژگی‌های این ماهی هنوز در دسترس نیست.

کوسه چین‌دار - این آبزی بدنی مدور و به شکل مار دارد. اجداد کوسه‌های چین‌دار امروز حدود ۸۰ میلیون سال پیش یعنی زمانی که دایناسور‌ها روی زمین حکمرانی می‌کرده‌اند؛ درون آب‌ها زندگی می‌کردند. این کوسه در عمق ۱۲۱۹ متری زندگی می‌کند و برای این‌که اکسیژن درون آب را به‌خوبی جذب کند، شش ردیف آبشش پرزدار دارد. این غارتگر دریایی که به هیچ طعمه‌ای رحم نمی‌کند، ۲۰ ردیف دندان سه گانه دارد. این ماهی‌ها یک متر و ۸۰ سانتی‌متر طول دارد.

کرم زامبی - این مخلوقات ترسناک مسلماً در شمار زامبی‌های مرسومی که شما می‌شناسید قرار ندارند، چراکه به جای مغز، از استخوان وال و دیگر ماهیان ساکن اعماق اقیانوس تغذیه می‌کنند! البته حتی روش تغذیه آن‌ها هم متفاوت است. کرم‌های زامبی فاقد چیزی به نام دهان واقعی هستند. به همین خاطر با ترشح اسید و به کمک نوعی باکتری استخوان را حل و سپس پروتئین و چربی حاصل از آن را هضم می‌کنند. بدن این کرم از پرز‌هایی تشکیل شده که به‌راحتی می‌تواند اکسیژن درون آب را مصرف و تا ۵ سانتی‌متر رشد کند.

اکتشافاتی که همچنان ادامه دارد...

اکتشافات در عمق «گودال ماریانا» همچنان ادامه دارد و هر روز با پیشرفت فناوری‌های تحقیقاتی و اکتشافی، اسرار تازه‌ای از این منطقه شگفت‌انگیز رمزگشایی می‌شود. اگرچه گودال ماریانا امروزه به عنوان ژرف‌ترین گودال اقیانوسی جهان شناخته می‌شود، اما هنوز نقاط ناشناخته زیادی در دل اقیانوس‌ها وجود دارد. شاید در آینده‌ای نه چندان دور، نقطه دیگری در جهان بتواند این عنوان را از آن خود کند.